قسمت اول مقاله شفقت خود را از اینجا بخوانید.

قسمت دوم:

شفقت ِخود چیست؟

شفقت خود، گونه ­ای پذیرش است. در حالی که پذیرش معمولا به چیزی که برای ما رخ می­ دهد، اشاره دارد (پذیرش یک احساس یا یک فکر)، شفقت خود پذیرش ِشخصی است که چیزی برای او اتفاق می ­افتد. یعنی هنگامی که درد می­ کشیم خودمان را بپذیریم.

به نظر می­ رسد هنگامی که ما تلاش برای داشتن احساس بهتر را متوقف کرده باشیم، پذیرش و شفقت خود آسان ­تر اتفاق می­ افتد. الکلی های گمنام از این موضوع با عنوان «ارمغان ناامیدی» یاد می کنند. وقتی تمام تلاش های ما به شکست منجر شده باشد، احتمالا از پذیرش و شفقت خود استقبال بیشتری خواهیم دید. هنگامی که شکست خورده ایم، اگرچه هنوز هم ممکن است که مایل به داشتن احساس بهتری باشیم، در مورد اینکه آیا چیزی به ما کمک می کند یا نه، تردید داریم. اعتماد و باورمان تقریبا از بین رفته است؛ ذهن ما نیروهای خود را از دست داده است.

این یک فرصت برای حرکت از کار ذهنی به کار قلبی است. شفقت خود یک احساس مشخص غیر ذهنی و بدون دردسر به همراه دارد. اگر ما بتوانیم در هنگام تحمل رنج، خود را دریابیم و به شدت ِدرگیری خود اذعان کنیم، قلب به طور خودکار شروع به تسکین آن می کند. تلاش برای احساس بهتر را متوقف می کنیم و به جای آن با خود به همدردی می پردازیم. در این حالت، شروع به مراقبت از خود می کنیم زیرا در حال رنج کشیدن هستیم.

تفاوت مراقبت و درمان

شفقت خود

بین «مراقبت» و «درمان» یک تمایز مهم وجود دارد. درمان چیزی است که ما هنگامی که راهی برای حل یک مشکل داریم، سعی می کنیم آن را انجام دهیم. مراقبت چیزی است که وقتی تمام اقدامات برای درمان با شکست مواجه شده است، هنوز می توانیم انجام دهیم. این موضوع مانند توجه به یک فرد در حال مرگ است؛ ما دست از تلاش برمی داریم و به آرامی با تجربه مرگ همراه می شویم. در زندگی احساسی هم هر چه زودتر تلاش برای درست کردن کارها را متوقف کنیم، بهتر است. سپس به شکلی متناقض، مراقبت به درمان می انجامد.

شفقت خود

شفقت از ریشه های لاتین com (با) و pati (رنج بردن)، یا «رنج بردن با» تشکیل شده است. وقتی از شفقت اصیل صحبت می کنیم، در تحمل رنج با فرد همراه می شویم. مشفق بودن به این معنی است که ما وقتی کسی در حال درد کشیدن است، آن را تشخیص دهیم، ترس یا مقاومت خود را نسبت به آن کنار بگذاریم و احساس عشق و مهربانی طبیعی را نسبت به فرد رنج دیده روا داریم. شفقت داشتن، به معنی ترک ِکامل ِتمایل برای مقاومت در برابر ناراحتی هیجانی است. این تجربه شامل پذیرش کامل این فرد، این درد و واکنش های ما نسبت به این درد است.

شفقت خود به طور ساده یعنی اینکه همان گونه که با دیگران مهربان هستیم، با خود هم مهربان باشیم. شفقت خود یک تغییر کوچک در مسیر توجه ماست که باعث به وجود آمدن ِتغییرات بزرگی در زندگی ما می شود، هم در هنگامی که در حال تجربه ی درد شدید هستیم و هم وقتی که با مشقت های زندگی روزمره دست و پنجه نرم می کنیم. همه ما از غریزه­ ی شفقت خود برخوردار هستیم که ممکن است آن را فراموش یا سرکوب کرده باشیم. این غریزه، حتی از غریزه­ ی مقاومت در برابر رنج نیز قوی تر است. خوشبختانه شفقت خود چیزی است که همه می توانند آن را پرورش دهند.

در بخش سوم این مقاله، تمرینی موثر برای پرورش شفقت خود آورده شده است. از طریق انجام این تمرین می توانید با خود مشفق تر و مهربان تر باشید و با پذیرش درد ها، زندگی آرام تری را تجربه نمایید.

قسمت سوم را از اینجا بخوانید.

منبع:

گرمر، ک. (۲۰۰۹). شفقت خود از مسیر بهشیاری. (م. سرافراز، & ح. عبدالشاهی، مترجم) بینش نو.

با اندکی تغییر

۲+
Avatar
درباره ی محسن بدخشان

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.