لاله سهرابی

من لاله سهرابی فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد روانشناسی از دانشگاه آزاد تنکابن هستم. رویکرد من در روان‌درمانی، روان‌درمانی پویشی فشرده و کوتاه‌مدت است. یادگیری کار بالینی را با سوپرویژن دکتر مهدی‌رضا سرافراز شروع کرده‌ام و هم‌اکنون روان‌درمانگر بزرگسال کلینیک آگاه تهران هستم.
داشتن دانش نظری در کنار مهارت‌های عملی سلامت روان برای درمانگران ضروری است. از این رو من از سال 88 با شرکت در دوره‌ها و کارگاه‌های تخصصصی متعدد تحت آموزش قرار گرفته‌ام. برخی از این دوره ها شامل: روان‌درمانی مبتنی بر دلبستگی دکتر قنبری، روان‌درمانی تحلیلی، گروه‌درمانی و آزمون‌های فرافکن دکتر دژکام، دوره آسیب‌شناسی، مصاحبه تشخیصی و کارگاه داروشناسی دکتر منایی، ذهن‌آگاهی و دورۀ بهشیاری امیرحسین ایمانی، روان‌درمانی فشرده و کوتاه‌مدت دکتر نیما قربانی، دوره جامع تشخیص داینامیک، دوره درسگفتارهای روانکاوی، کارگاه اخلاق حرفه‌ای و دوره روان‌درمانی فشرده و کوتاه‌مدت سطوح مقدماتی تا پیشرفته و چندین دوره رول‌پلی آموزش درمانگری ISTDP، کارگاه هنر درمانگری-ارتباط درمانی دکتر مهدی رضا سرافراز و هم‌اکنون نیز در حال گذراندن دورۀ سوپرویژن سه سالهISTDP با دکتر سرافراز هستم.
کار درمانی اثربخش علاوه برتحصیلات به سلامت روان درمانگر هم بستگی دارد، بنابراین از سال87 رواندرمانی دریافت کرده‌ام. مطالعات نظری من بیشتر در حیطه روانپویشی و نوروساینس است و تمرکزم در رواندرمانی برکمک به افرادی است که از مشکلات عاطفی هیجانی- شناختی، تعارضات درونی، اضطراب، افسردگی، وسواس، اختلالات شخصیت، دلبستگی ناایمن و مشکل در روابط بین فردی رنج می‌برند و همچنین کسانی که در سودای تحقق خویشتن‌اند.
پژوهش‌های من اغلب در حوزۀ تاثیر سبک تعامل والدین و خودپنداره نوجوانان بوده و در کنار کار درمانی و آموزش فردی علاقه مند به هنرهای تجسمی، تحلیل فیلم، نویسندگی و موسیقی هستم. تاکنون کارگاه‌ها و دوره‌های آموزشی متعددی در زمینه مهارت‌های زندگی، مایندفولنس، مهارت‌های تن‌آرامی، کارگاه اضطراب و اضطراب اجتماعی و همچنین ارزیابی‌ها و درمان‌های تکنولوژیک برگزار کرده‌ام.
آنچه برای من در جلسات روان‌درمانی مهم است، ایجاد فضایی امن، پذیرا و بدون قضاوت است که به مراجع امکان دیده شدن، شنیده شدن و درک شدن بدهد؛ به نحوی که ادراک کند همۀ بخش‌های وجودش حتی بخش‌هایی که خودش از آن‌ها گریزان بوده در این فضا پذیرفته می‌شوند. باور دارم توجه همدلانۀ درمانگر موجب شکل‌گیری ارتباطی عمیق می‌شود که زمینه‌ساز شکوفایی و تحول در جلسات درمانی خواهد شد. مراجع به‌تدریج می‌تواند با همراهی همدلانۀ درمانگر، سفری درونی را به عمیق‌ترین لایه‌های درونی خود آغاز کند، با روان رنج‌کشیده‌ای که به اسارت الگوهای دفاعی درآمده و احساساتی که از تجربه‌شان می‌گریخته روبه‌رو شود، و به ناب‌ترین جوهرۀ خویشتن که زیر لایه‌های دفاعی مدفون شده دست یابد.
انگیزۀ درونی من درکار درمانی، کمک به تحقق خویشتن است تا فرد با دسترسی به منابع درونی و بخش‌های اصیل و ناب وجودش، احساس آزادی، خودمختاری و توانمندی بیشتری داشته باشد، بتواند با چالش‌های زندگی به شکلی مؤثرتر مواجه شود و با بینشی تازه، مسیر خود را با آگاهی و آرامش بیشتری ادامه دهد و امیدوارم جلسات درمانی، فرصتی برای کشف دوبارۀ خود و آغاز فصلی نو در زندگی مراجع باشد.