اتو فوبیا یا ترس از تنهایی چیست؟

ترس از تنهایی، احساسی است که درک آن آسان است؛ آپارتمان خالی بعد از کار، غم‌انگیز بودن بعدازظهرهای جمعه و حس طرد شدن در تعطیلات، نمونه هایی از اتوفوبیا یا ترس از تنهایی است. ما به خوبی با حس عذاب‌آور تنهایی آشناییم. همه ما کم و بیش در بعضی مواقع احساس کرده‌ایم که تنها هستیم.

بعضی از ما بهای سنگینی برای ترس از تنهایی پرداخته‌ایم. چون از تنهایی می‌ترسیده‌ایم، تصمیمات ناگواری گرفته‌ایم. گاهی اقات برای اینکه از تنهایی می‌ترسیده‌ایم به رابطه‌های اشتباهی پناه برده‌ایم اما در آخر آسیب دیده‌ایم و تنهاتر شده‌ایم. گاهی اوقات ترس از تنهایی آن‌قدر ما را از خود دور می‌کند که رشد روانشناختی را متوقف می‌کند. ما دیگر نمی‌دانیم چه کسی هستیم و چه می‌خواهیم.

اگر از تنهایی نمی‌ترسیدیم، می‌توانستیم بخش قابل توجهی از زندگی خود را نجات دهیم.

اوتوفوبیا چیست؟

اتوفوبیا ترس از تنهایی و تنها ماندن است. برای افراد دچار اتوفوبیا تنها ماندن منجر به اضطراب شدید میشود.

افراد مبتلا به اتوفوبیا احساس می کنند برای احساس امنیت به شخص دیگری یا افراد دیگری در اطراف خود نیاز دارند.

فرد مبتلا به اتوفوبیا می داند از نظر جسمی ایمن است اما با ترس از موارد زیر زندگی اش را مختل کرده است:

• سارقان
• غریبه ها
• مورد بی مهری قرار گرفتن
• ناخواسته بودن
• مشکل پزشکی ناگهانی
• شنیدن صداهای غیر منتظره یا غیر قابل توضیح

اتوفوبیا اضطراب و ترس غیرمنطقی از تنها ماندن است. ممکن است تهدید واقعی برای تنها بودن وجود نداشته باشد اما فرد مبتلا به اضطراب تنهایی  علائم خود را کنترل کند. فرد دچار اتوفوبیا تا زمانی که دیگر احساس تنهایی نکند نمیتواند طبیعی رفتار کند. هنگامی که آنها تنها هستند، تلاش میکنند تا در سریع ترین زمان ممکن به تنهایی خود پایان دهند.

تفاوت ترس از تنهایی و تنهایی چیست؟

وقتی تنها هستیم، نسبت به کمیت یا کیفیت ارتباطات اجتماعی در زندگی خود احساس ناراحتی می کنیم.اما تنها ماندن باعث وحشتمان نمیشود.در برخی مواقع نیز میتوانیم از تنهایی مان لذت ببریم و آن را به عنوان بخشی از زندگی بپذیریم.

در اتوفوبیا، وقتی تنها میشویم یا به تنها ماندن فکر میکنیم، احساس اضطراب یا ترس می کنیم. مهم نیست چند نفر از دوستان یا عزیزانمان کنار ما هستند همیشه تنها ماندن وحشت زده میشویم و به شکل بیمارگونه ای برای فرار از تنهایی به دیگران میچسبیم. 

چه چیزی باعث اتوفوبیا میشود؟

مانند بسیاری از فوبیاها، علت اتوفوبیا به خوبی شناخته نشده است.

برخی از علل احتمالی اتوفوبیا عبارتند از:

• تنها بودن در طول یک رویداد آسیب زا
• احساس رها شدن در کودکی در نتیجه تجربه ای مانند طلاق والدین یا مرگ در خانواده
• سایر تجربیات ناملایمات در دوران کودکی
• داشتن والدین یا خواهر و برادری با فوبیای یکسان یا متفاوت

اتوفوبیا ممکن است نشانه ای از اختلالات مختلف ماننداضطراب یا اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیت مرزی یا وابسته باشد.

علائم اتوفوبیا یا اضطراب تنهایی چیست؟

زمانی که فرد در موقعیتی قرار می گیرد که میداند در نهایت تنها میماند، علائم اضطراب تنهایی را بروز می دهد.

 علائم اتوفوبیا عبارتند از:

• به طور وسواسی نگران است تنها بماند
• تجربه ترس از آنچه ممکن است در هنگام تنهایی اتفاق بیفتد
• احساس جدا شدن از بدن خود در زمان تنهایی
• زمانی که فرد تنها است یا در شرایطی قرا گرفته که به زودی تنها میشود، احساس لرزش، عرق کردن، درد قفسه سینه سرگیجه، تپش قلب، تهوع بیش از حد را تجربه میکند
• در زمان تنهایی یا موقعیت پی بینی کننده تنهایی احساس وحشت شدیدی را تجربه میکند
• پیش بینی تنهایی و اضطراب ناشی از آن

تشخیص اضطراب تنهایی یا اتوفوبیا چگونه است؟

اتوفوبیا یک اختلال فوبی شناخته شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا (DSM) نیست. با این حال، متخصص سلامت روان مانند روانشناس می تواند فوبیا را بر اساس علائم تشخیص دهد.

راه های تشخیص اتوفوبیا عبارتند از:

• ترسی که حداقل برای شش ماه ادامه دارد.
• احساس شدید ترس یا اضطراب زمانی که تنها هستید، علیرغم اینکه می دانید در خطر نیستید.
• هنگامی که خود را تنها می بینید یا به تنهایی فکر می کنید، علائم فوری شروع می شود.
• این اضطراب یا ترس باعث می شود از تنهایی اجتناب کنید.
• شدت علائم در حدی است که توانایی شما برای کار و لذت بردن از زندگی مختل شده است.

در برخی موارد، افراد همزمان بیش از یک فوبیا دارند و ممکن است شما با بیش از یک فوبیا سر و کار داشته باشید، که می تواند مقابله با اتوفوبیا شما را چالش برانگیزتر کند. در مورد هر ترس دیگری که دارید با پزشک خود صحبت کنید.

چه کسانی در معرض خطر اتوفوبیا هستند؟

افراد در معرض خطر اتوفوبیا عبارتند از:

اختلال شخصیت مرزی (BPD):

افراد مبتلا به BPD ترس شدیدی از طرد شدن، رها شدن یا تنها شدن دارند. این اختلال روانی تنظیم احساسات را دشوار می کند. نوسانات خلقی ناشی از آن می تواند برای روابط سخت باشد.

اختلال شخصیت وابسته (DPD):

اختلال شخصیت وابسته باعث می شود فرد در مراقبت از خود احساس ناتوانی کند. ممکن است از تنها ماندن بترسد زیرا احساس درماندگی می کند.

سابقه خانوادگی:

بزرگ شدن با والدینی که دارای فوبیا یا اختلال اضطرابی است ممکن است فرزند را مستعد نگرانی های مشابه یا متفاوت کند.

جنسیت:

اختلالات فوبیا، زنان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می دهد.در نتیجه ممک است زنان اتوفوبیا را بیشتر از مردان تجربه کنند.

ژنتیک:

تغییر ژن ممکن است افراد خاصی را مستعد ابتلا به اختلالات اضطرابی و فوبیا کند.

سایر فوبیاها:

افراد مبتلا به اتوفوبیا ممکن است فوبیای دیگری مانند آگورافوبیا یا ترس از فضای باز داشته باشند. در آگورافوبیا، ممکن است فرد از ترک خانه خود بترسد مگر اینکه کسی همراه او باشد.

اختلال پانیک:

حملات پانیک باعث تند شدن ضربان قلب، درد قفسه سینه و سایر علائم شبیه به  می حمله قلبی میشود. فردی مبتلا به اختلال پانیک ممکن است در حالی که تنها است و هیچ کس نمی تواند کمک کند، از حمله پانیک و تنها ماندن در زمان حمله بترسد.

همچنین بخوانید: ازدواج برای فرار از تنهایی

ترس از تنهایی و پناه بردن به رابطه اشتباه

کسانی که از تنهایی می‌ترسند، افراد اشتباهی را برای زندگی خود انتخاب می‌کنند. آن‌ها هر کاری می‌کنند تا فرد اشتباه را در زندگی خود نگه دارند.

معمولا به دلیل ترس از تنهایی از حقوق خود می‌گذرند و گاهی امتیازهای زیادی به طرف مقابل خود می‌دهند تا آن‌ها را در رابطه نگه دارند. بودن با فرد نه چندان مناسب برای کسی که از تنهایی می‌ترسد تا حدی قابل تحمل است، اما هرچه زمان می‌گذرد، مانند سنگ‌ریزه در کفش تبدیل به آزاری مزمن می‌شود.

علاوه بر این، وقتی از تنهایی می‌ترسیم، قدرتی نداریم که نیازهای خود را در رابطه بیان کنیم. در نتیجه روز به روز ناامیدتر می‌شویم. پس از مدتی ما دچار درماندگی آموخته‌شده می‌شویم: از تنهایی می‌ترسیم، به رابطه اشتباه پناه می‌بریم، آسیب می‌بینیم و در نهایت تنهاتر می‌شویم.

ترس از تنهایی و فاصله گرفتن از خود واقعی

ما فقط با افراد دیگر زندگی نمی‌کنیم، بلکه زندگی درونی مخصوص خودمان داریم. وقتی که دائما با حضور دیگران احاطه شده باشیم از خودمان فاصله می‌گیریم و دیگر فرصتی برای دوستی با خود و شناخت خود نداریم. ما نیاز داریم زمان‌هایی با خود تنها باشیم تا عقاید و احساساتمان را بهتر بشناسیم. به دلیل ترس از تنهایی نمی‌توانیم هویت خود را توسعه دهیم و مانند دیگران بیشتر رشد کنیم.

همهمه، صدای دیگران اطراف ما آنقدر زیاد است که دیگر صدای درونمان را نمی‌شنویم. صدای درونی که به ما می‌گوید مراقب خود باشیم و اجازه ندهیم دیگران به ما آسیب بزنند. هر زمان صدای درونی ما موضوعی دردناک را به ما یادآوری کند، ما از شخص دیگری استفاده می‌کنیم تا حواسمان را پرت کند.

در نهایت چیزهای زیادی وجود دارد که ما هرگز واقعاً درباره خودمان احساس یا درک نخواهیم کرد، سؤالات زیادی در مورد شغل و هدف نهایی‌مان وجود دارد که نادیده می‌گیریم؛ زیرا همیشه شخص دیگری در دسترس بوده تا در مورد اینکه چه کار کنیم از او بپرسیم.

ترس از تنهایی و اضطراب جدایی

ترس از تنهایی و اضطراب جدایی با یکدیگر مرتبط هستند. معمولاً اضطراب جدایی زمانی به وجود می‌آید که رابطه عاطفی ما با فرد مهم زندگی‌مان تهدید شود. بعد از آن ما می‌ترسیم که به حال خود رها شویم و تنها بمانیم. ما از کودکی یاد می‌گیریم که ظرفیت تحمل تنهایی را پیدا کنیم. هرچقدر که ظرفیت تحمل تنهایی ما بالاتر باشد اضطراب جدایی کمتری تجربه می‌کنیم.

تنها بودن در کنار مادر

زمانی که نوزاد بودیم با اینکه مادر دائما در کنار ما حضور داشت، مدت زمان زیادی را با ادراکات، افکار و احساساتمان تنها بودیم. ظرفیت تنها بودن از وقتی که پا به دنیا می‌گذاریم در ما شکل می‌گیرد و رشد می‌کند. ما از کودکی یاد می‌گیریم تا تنها بودن با خود و بودن با دیگران را تنظیم کنیم.

از طرف دیگر کودک باید بتواند احساسات و نیازهای خود را با مادر به اشتراک بگذارد و مطمئن باشد که نیازها و احساساتش درک و پذیرفته می‌شوند. در شرایط ناخوشایند، اگر مادر با نیازها و احساسات کودک هماهنگ نباشد احساس تنهایی عجیبی در او ایجاد می‌کند. در نتیجه کودکی که حالا فرد بالغی شده است برای فرار از تنهایی هر کاری می‌کند. او به دیگرانی نیاز دارد تا اجازه ندهند بار دیگر با خود و نیازهایش تنها بماند.

ما باید بتوانیم با خود تنها بمانیم و اجازه دهیم ذهن به فعالیت خود ادامه دهد. به درونمان گوش کنیم و ببینیم او می‌خواهد چه چیزهایی را به ما یادآوری کند.

حضور دائمی دیگران یا حفظ حریم خصوصی

برخی از تجربیات ما غیرقابل اشتراک‌گذاری هستند، شاید به این دلیل که مادر هرگز با آن‌ها هماهنگ نمی‌شود. همانطور که شفافیت کامل با دیگران منجر به آسیب روانی می‌شود، ناتوانی در به اشتراک گذاشتن تجربیات هم  منجر به بیگانگی و تنهایی می‌شود.

از دوران کودکی تا به حال ما همواره بین این دو قطب حرکت می‌کنیم. زمان‌هایی که با خود تنها هستیم و زمانی که به دیگران نیاز داریم تا تجربیات و احساساتمان را با آن‌ها به اشتراک بگذاریم. ما باید بتوانیم بین حضور دیگران و حریم خصوصی خود تعادل برقرار کنیم.

ظرفیت تنها بودن

تنها بودن – ظرفیتی است که در طول زندگی ایجاد می‌شود – تا حد زیادی به ظرفیت مادر برای تنها بودن بستگی دارد. دل مشغولی اوليه مادر، که همان توجه مطلق به نوزاد است، به تدريج فروكش می‌کند. بعضی از شکست‌ها در سازگاری مادر با نیازهای نوزاد اجتناب‌ناپذیر هستند. اگر این سرخوردگی‌ها با ظرفیت روانی و رشدی کودک هماهنگ باشند سودمند هستند.کودک یاد می‌گیرد چگونه با ناامیدی و سرخوردگی‌ها مقابله کند.

ظرفیت تنها بودن یکی از نشانه‌های اصلی بلوغ عاطفی است. همه افراد نمی‌توانند این ظرفیت را به دست بیاورند.

راهی برای تنها بودن با خود

وقتی تنها هستیم، همیشه چیزی در درون ما در حال رخ دادن است. ما لازم است بتوانیم با این فرایند تنها بمانیم. باید تجربه زیسته خود را زندگی کنیم. انگار که از دور، بدون هیچ دخالتی، عملیات پیچیده ذهنمان راتماشا می‌کنیم.

یک راه تنها بودن با خود، توجه به تجربه‌ی زیسته خود در همان لحظه وقوع است. مثل زمانی که تنها غروب زیبای آفتاب را تماشا می‌کنیم یا وقتی که با احساساتمان تنها می‌مانیم؛ انگار که با جهان هستی، خود و زندگی درونیمان به تعادل و صلح رسیده باشیم.

باید بدانیم که تنها بودن هرگز به این معنی نیست که مشکلی در ما وجود دارد، تنها بودن به معنای بریده شدن از انسانیت نیست. ما باید بتوانیم با زندگی که در آن به نوعی همیشه تنها بوده‌ایم آشتی کنیم.

درمان اضطراب تنهایی یا اتوفوبیا چیست؟

افراد مبتلا اتوفوبیا اغلب با روان درمانی درمان می شوند.

رایج ترین انواع روان درمانی برای این افراد مواجهه درمانی و درمان شناختی رفتاری (CBT)است.

مواجهه درمانی

مواجهه درمانی رفتار اجتنابی که در طول زمان ایجاد شده است را درمان می کند. هدف این درمان این است که کیفیت زندگی شما را بهبود بخشد تا فوبیای شما دیگر زندگی روزمره شما را محدود نکند.

روان درمانگر بارها و بارها شما را در معرض منبع فوبیا قرار می دهد. این کار را ابتدا در یک محیط کنترل شده که در آن شما احساس امنیت می کنید انجام میشود. در نهایت به یک موقعیت واقعی زندگی خواهید رفت.

در درمان اتوفوبیا، درمانگر به شما کمک میکند تا تحمل شما برای تنها ماندن در مدت زمان طولانی افزایش یابد. با پیشرفت درمان هر روز می توان فاصله و زمان تنهایی را افزایش داد.

درمان شناختی رفتاری (CBT)

در CBT، درمانگر شما را در معرض فوبیای تنهایی  قرار می دهد. این درمان از تکنیک‌هایی استفاده میکند تا به شما کمک می‌کند یاد بگیرید چگونه با تنها ماندن به روشی سازنده‌تر مقابله کنید و با آن کنار بیایید. در این درمان درمانگر الگوی تفکر شما در مورد اضطراب تنهایی بررسی میکند.

CBT می تواند در هنگام مواجهه با اتوفوبیا به شما حس اعتماد به نفس بدهد و به شما کمک می کند دفعه بعد که مجبور به تنها ماندن شدید، کمتر احساس ناراحتی کنید.

دارودرمانی

در بیشتر موارد، روان درمانی به تنهایی در درمان اتوفوبیا موفق است. اما گاهی اوقات دارو می تواند برای کاهش علائم فرد مفید باشد تا بتواند از طریق روان درمانی بهبود یابد.

همچنین بخوانید: ظرفیت تنهایی چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟