سادیسم چیست؟

مدت‌هاست واژۀ «سادیسم» وارد دایرۀ واژگان ما ایرانی‌ها شده است. گاهی، بدون آن‎که به اهمیت آن در دنیای روان‌شناسی توجه کنیم، از این واژه استفاده می‌کنیم؛ اما به کار بردن اصطلاحات تخصصی بدون دانستن معنای دقیق آن‌ها، می‌تواند باعث سوءتفاهم‎های زیادی شود و در نتیجه، مشکلاتی را در روابط ما ایجاد ‌می‌کند. در این نوشته، تلاش من بر این است که به شیوه‌ای کاملاً علمی این اصطلاح را برای مخاطبان وب‌سایت «آگاه» توضیح دهم.

بیماری سادیسم چیست؟

اولین فردی که به‌صورت علمی و تجربی اختلال «سادیسم» را بررسی کرد، روان‌پزشک آلمانی، «کرافت ابینگ» بود. او در تعریف سادیسم می‌نویسد: «فردی که با رفتارهایی مانند خشونت و مجازات‌های بدنی — چه آن‌ها را خود اجرا کند، چه در برابرش اجرا شوند — احساس رضایت جنسی می‌کند. این افراد تمایلی ذاتی به تحقیر، آسیب‌زدن، زخمی‌کردن و حتی نابود کردن دیگری دارند تا از این طریق به ارضای جنسی برسند.»

کرافت ابینگ معتقد است سادیسم، علاوه بر جلوه‌های جنسی، تمام روابط انسانی و اجتماعی را نیز دربرمی‌گیرد.

فروید نیز از این تعریف‌ها استفاده می‌کند؛ او باور دارد گرایش‌های سادیسمی و مازوخیستی یکی از دلایل اصلی بروز خشونت‌اند و می‌توانند پرخاشگری را در برخی افراد توجیه کنند. برخی روان‌شناسان، سادیسم را کاملاً جنسی می‌دانند؛ اما برخی دیگر، مانند «کارن هورنای»، بخش جنسی آن را نادیده می‌گیرند و از سادیسم با عنوان: «قاتلِ لذت و خوشی دیگران» یاد می‌کنند.

سادیسم گرایشی است که در آن، فرد با دیدن یا ایجاد درد در دیگران احساس رضایت می‌کند. این درد می‌تواند جسمی یا روانی باشد. سادیسم طیفی گسترده از شدت دارد؛ از لذت‌بردن از قرار دادن دیگران در موقعیت‌های خجالت‌آور گرفته تا لذت‌بردن از شکنجه یا حتی کشتن دیگران.

با توجه به این گستره، پژوهشگران تلاش کرده‌اند سادیسم را به دسته‌های گوناگونی تقسیم کنند.

انواع سادیسم (دگرآزاری)

تقسیم‌بندی‌هایی که برای سادیسم ارائه شده‌اند عبارت‌اند از:

• سادیسم جنسی (Sexual Sadism):

طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM-5)، سادیسم جنسی عبارت است از: «ارضای جنسی شدید و مداوم به دلیل رنج کشیدن جسمی یا روانی فردی دیگر، که به‌صورت تخیل، گرایش‌های جنسی یا رفتار نمود پیدا می‌کند.»

سادیسم جنسی افرادی را توصیف می‌کند که دربارهٔ شکنجه یا آسیب‌رساندن به دیگران برای خشنودی جنسی‌شان خیال‌پردازی می‌کنند؛ گاهی نیز این خیال‌پردازی‌ها را به واقعیت تبدیل می‌کنند.

برای فرد سادیسمی در رابطهٔ جنسی، دو چیز اهمیت زیادی دارد:

• آسیب‌رساندن به دیگری و لذت بردن از مشاهدهٔ آن.
• تبادل قدرتی که در چنین روابطی شکل می‌گیرد.

فرد سادیسمی علاقه‌ای غیرقابل‌وصف به داشتن سلطه و قدرت در روابط جنسی دارد؛ او نیاز دارد در این روابط، دیگری بردهٔ قدرتش باشد.

تخیلاتی با مضمون سادیسم جنسی در میان مردم عادی نادر نیست. پژوهش‌ها نشان می‌دهد ۳۰ تا ۵۰ درصد از مردم، تخیلات سادیسمی دارند، اما تنها ۵ تا ۱۰ درصد از آن‌ها این تخیلات را به واقعیت تبدیل می‌کنند.

یکی از جلوه‌های سادیسم جنسی در روابط سادومازوخیستی یا BDSM دیده می‌شود. در این روابط، افراد با رضایت خود در شرایطی قرار می‌گیرند که یا نقش سادیست را بازی می‌کنند و دیگری را می‌آزارند، یا نقش مازوخیست را می‌پذیرند و آسیب را متحمل می‌شوند. امروزه، روابط سادومازوخیستی اختلال محسوب نمی‌شوند.

اما گاهی سادیسم جنسی به اختلال تبدیل می‌شود:

1. فرد از داشتن تخیلات و رفتارهای سادیسمی احساس ناراحتی می‌کند و از اینکه برای ارضای جنسی نیاز دارد به دیگران آسیب برساند، خشنود نیست.
2. گرایش‌های جنسی سادیسمی بر روابط اجتماعی، خانوادگی، شغلی یا تحصیلی او تأثیر منفی گذاشته‌اند و عملکردش را مختل کرده‌اند.
3. فرد برای رسیدن به ارضای جنسی، بدون رضایت دیگران، آن‌ها را مجبور به رابطه می‌کند. چنین فردی برای جامعه خطرناک است و باید تحت نظارت بالینی باشد.

اختلال سادیسم در دادگاه‌های جنایی بسیار دیده می‌شود. کمی پیش‌تر گفتیم تنها ۵ تا ۱۰ درصد مردم عادی تخیلات سادیسمی خود را در روابط واقعی به کار می‌گیرند؛ اما تحقیقات نشان داده است که ۳۷ تا ۷۵ درصد از پرونده‌های قتل با انگیزه‌های سادیسم جنسی انجام می‌شوند.

• اختلال شخصیت سادیسمی:

در این اختلال، فرد برای مدت طولانی از تحقیر دیگران لذت می‌برد. او از تحمیل درد و رنج جسمی، جنسی یا روانی برای اعمال قدرتش بر دیگران احساس خشنودی می‌کند. برای توصیف چنین فردی، از صفت‌هایی مانند ظالم، متعصب، پرخاشگر، سلطه‌جو، ترساننده، تحقیرکننده، کوته‌فکر و لجوج استفاده می‌شود.

اختلال شخصیت سادیسمی را می‌توان طیفی در نظر گرفت: در سر وخیم آن، فرد بسیار پرخاشگر است و از جنگ و درگیری لذت می‌برد. سلطه‌جوست و برای ایجاد درد در دیگران برنامه‌ریزی می‌کند تا برای لحظاتی احساس لذت کند.

اما در سر خفیف‌تر این طیف، افرادی قرار دارند که ویژگی‌هایی مانند ارادهٔ قوی، برخورد قاطع، اهداف بلندپروازانه، پشتکار و سخت‌کوشی دارند. این افراد معمولاً برای به‌دست‌آوردن موقعیت‌های قدرت تلاش می‌کنند تا بر زیردستان خود سلطه داشته باشند.

چنین افرادی الزاماً دچار اختلال شخصیت سادیسمی نیستند، اما نشانه‌هایی از آن را بروز می‌دهند.

لیست تراپیست آنلاین کلینیک آگاه

• سادیسم روزمره (Everyday Sadism):

سادیسم در میان مردم عادی و در فعالیت‌های روزمره نیز دیده می‌شود. برای نمونه، به محبوبیت فیلم‌های خشن، ورزش‌های خشونت‌آمیز یا بازی‌های رایآن‌های با مضامین ظالمانه توجه کنید. همۀ این‌ها نشان‌دهندهٔ علاقهٔ ما به رفتارهای خشونت‌آمیز است؛ علاقه‌ای که در بیشتر ما وجود دارد، اما بیمارگونه نیست.

ممکن است گرایش‌های سادیستی داشته باشیم، بی‌آنکه از آن آگاه باشیم. با این حال، باید تأکید کرد که سادیسم روزمره اختلال نیست. افرادی که چنین گرایش‌هایی دارند، معمولاً به رفتارهای خطرناک دست نمی‌زنند. داشتن این گرایش‌ها نه مشکل‌ساز است و نه آسیب‌زننده؛ بلکه گاهی بخشی طبیعی از زندگی روزمره است.

به‌راستی، مگر می‌شود کسی به ویدیویی از زمین‌خوردن کودکی نخندیده باشد؟

با سایر اختلالات دیگر آشنا شوید:

اضطراب فراگیر (GAD) 

استرس پس از سانحه (PTSD) 

وسواس فکری-عملی (OCD)

یا اختلال پانیک (حملات هراس)

علائم سادیسم

علائم سادیسم عبارت‌اند از:

1. تولید آسیب: این افراد به‌صورت عمدی رفتارهایی انجام می‌دهند که باعث آزار و اذیت دیگران شود. آن‌ها از ایجاد و مشاهدهٔ درد دیگران لذت می‌برند.
2. علاقه‌مندی به کنترل و سلطه: این افراد نیاز زیادی به کنترل دیگران دارند. آن‌ها تلاش می‌کنند با ترس، فریب یا بازی‌های روانی، بر دیگران تسلط کامل پیدا کنند و همیشه از دیگران برتر باشند.
3. تحقیر دیگران: افراد سادیسمی از تحقیر، مسخره کردن، قرار دادن دیگران در شرایط خجالت‌آور، فحش دادن یا ناراحت کردن دیگران خشنود می‌شوند.
4. نداشتن همدلی: همدلی به معنای دیدن جهان از چشم دیگران است؛ فرد همدل هنگام خوشحالی دیگران خوشحال و هنگام ناراحتی آن‌ها ناراحت می‌شود. افراد سادیسمی همدلی کمی دارند و معمولاً متوجه احساسات و رنج دیگران نمی‌شوند. آن‌ها یا نسبت به درد دیگران بی‌تفاوت‌اند یا از آن لذت می‌برند. بی‌رحمانه به دیگران آسیب می‌رسانند و از پیامد رفتارهای خود احساس گناه نمی‌کنند. در برابر کوچک‌ترین انتقاد به رفتارهای‌شان، بهانه می‌آورند و مسئولیت هیچ‌یک را قبول نمی‌کنند.
5. فریب دادن دیگران: افراد سادیسمی از بازی‌های روانی و فریب برای هدایت دیگران به موقعیت‌های خطرناک استفاده می‌کنند و از آن‌ها سوءاستفاده می‌کنند. آن‌ها معمولاً آدم‌های درمانده و ضعیف را به‌عنوان قربانی انتخاب می‌کنند تا با پیامد رفتارهای خود مواجه نشوند.
6. خندیدن از رنج دیگران: این افراد به‌وضوح خوشحالی خود را هنگام شنیدن یا دیدن رنج دیگران نشان می‌دهند؛ ممکن است بلند بخندند یا دست بزنند.
7. شهرت داشتن به‌خاطر رفتارهای آسیب‌زا: افراد سادیسمی به‌طور مداوم رفتارهای آسیب‌زا از خود نشان می‌دهند و از آن لذت می‌برند.

علت بیماری سادیسم یا دگرآزاری

پیدا کردن علت‌هایی که باعث شکل‌گیری اختلال سادیسم شده‌اند، کار راحتی نیست. اختلالات روان‌شناختی و علل آن‌ها پیچیده‌تر از آن هستند که بتوان با چند پاراگراف توضیحشان داد. با این‌حال، می‌توان براساس یافته‌های علمی تا حدی آن‌ها را بررسی کرد.

• فعالیت‌های مغزی:

پژوهش‌ها نشان می‌دهد وقتی افراد سادیسمی تصویری از آسیب دیدن دیگران می‌بینند، بخش‌هایی از مغز آن‌ها به نام آمیگدال و اینسولا بیش از افراد عادی فعال می‌شود. این نواحی مغز در درک درد نقش دارند و به فرد کمک می‌کنند تفاوت میان وجود درد و نبود آن را تشخیص دهد. هرچه افراد سادیسمی متوجه درد بیشتری در دیگری شوند، برانگیختگی جنسی شدیدتری را تجربه می‌کنند.

• وراثت و ژنتیک:

در مطالعاتی روی دوقلوهای همسان، تأثیر ژنتیک در اختلال سادیسم بررسی شد. در این پژوهش‌ها، دوقلوهایی که والدین سادیسمی داشتند و جداگانه به فرزندخواندگی سپرده شده بودند، با وجود زندگی در محیط‌های متفاوت، رفتارهای سادیسمی مشابهی نشان دادند. این یافته نشان می‌دهد که عوامل ژنتیکی در بروز این اختلال بی‌تأثیر نیستند.

• ضربه‌ها و غفلت‌های کودکی:

افرادی که در کودکی در معرض رفتارهای سادیسمی والدین خود بوده‌اند، در بزرگسالی رفتارهایی مشابه رفتارهای پدر و مادرشان را بروز می‌دهند. کودکانی که از والدین خود ضربه‌های روانی سنگینی خورده‌اند؛ مانند کتک خوردن، تجاوز جنسی و غفلت‌های طولانی مدت، نیز ممکن است در بزرگسالی رفتارها و گرایش‌های سادیسمی داشته باشند.

کودکانی که والدین یا سرپرستانی در دسترس نداشته‌اند که از نظر عاطفی و جسمی نیازهای اولیه‌شان را برطرف کنند، ممکن است در بزرگسالی علاوه بر اختلالات دیگر، گرایش‌ها و رفتارهای سادیسمی از خود نشان دهند.

• یادگیری اجتماعی:

اگر فرد در محیطی بزرگ شود که تفریح آن‌ها آسیب رساندن و خندیدن به دیگران باشد، او نیز آهسته‌آهسته یاد می‌گیرد از رنج دیگران لذت ببرد. مخصوصاً اگر فرد در سال‌های کودکی یا نوجوانی باشد، خیلی سریع‌تر این رفتارها را یاد خواهد گرفت. یادگیری این رفتارها در فضاهایی مانند گروه دوستان، رسانه‌هایی مانند بازی‌های کامپیوتری و حتی خانواده صورت می‌گیرد.

سادیسم در نگاه روانشناسی

سادیسم و اختلالات مربوط به آن، مدت‌هاست که در علم روان‌شناسی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. تمام مطالبی که در این متن به آن‌ها اشاره شده، برگرفته از نظریات روان‌شناسی است. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به مقالات تخصصی مراجعه کنید.

سادیسم در کودکان (علائم سادیسم در کودکان)

سادیسم در کودکان می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد؛ کودک تلاش می‌کند تا با ناراحت کردن دیگران احساس شادی کند. رفتارهایی که می‌تواند نمادی از گرایش‌های سادیسمی در کودکان باشد:

• بازی‌های پرخاشگرانه: در حالت عادی، کودکان بازی‌هایی را انجام می‌دهند که که در آن وانمود به جنگیدن می‌کنند؛ آن‌ها با هم می‌خندند و در کنار هم از این نوع بازی‌ها لذت می‌برند. اما در بازی‌های پرخاشگرانه‌ای که می‌تواند نشانی از سادیسم باشد، کودک در برابر همسالان یا عروسک‌هایش رفتارهای ظالمانه دارد. برای مثال، کودک سناریوهایی را بازی می‌کند که در آن دوست دارد به دیگران ظلم کند یا در این سناریوها می‌خواهد با داشتن سلطه بر دیگران، به آن‌ها آسیب برساند.
• رفتارهای قُلدُرانه: برخی از کودکان ممکن است گرایش‌های سادیسمی‌شان را از طریق رفتارهای قلدرانه نشان دهند و در آن به صورت عمدی به دیگران از نظر عاطفی یا جسمی آسیب بزنند تا بر آن‌ها قدرت پیدا کنند و احساس لذت و رضایت داشته باشند. این رفتارها در مدارس زیاد اتفاق می‌افتد؛ کودکی بر کودکی دیگر قلدری می‌کند، از نظر فیزیکی با او درگیر می‌شود و کودکان دیگر را بر علیه او می‌شوراند. تا جایی که کودکِ قربانی اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد و زیر سلطه کودک سادیسمی درمی‌آید.
• فقدان همدلی: ناتوانی در همدلی با همسالان، یکی از ویژگی‌های کودکان با گرایش‌های سادیسمی است. این کودکان ممکن است متوجه شدت آسیبی که می‌زنند نشوند و اهمیتی هم به آن ندهند. بیشتر کودکان، اگر گاهی پرخاشگری کنند و به کودکی دیگر آسیب برسانند، متوجه اشتباه خود می‌شوند و عذرخواهی می‌کنند؛ وجود چنین واکنشی علامتی از رشد همدلی در کودکان است. اما کودکان سادیسمی در رفتار خود هیچ‌گونه رحمی به دیگران ندارند؛ حتی بعد از آن به هیچ عنوان عذرخواهی نمی‌کنند و رفتارشان را توجیه می‌کنند. مهم‌تر از همه آن‌که رفتارشان را اشتباه  نمی‌دانند و از پیامدش ناراحت نمی‌شوند.
• علاقه به رسانه‌های خشن: کودکانی که در معرض رسانه‌های خشونت‌آمیز مثل بازی‌ها، فیلم‌ها و سریال‌های خشن قرار می‌گیرند، ممکن است در برابر آن‌ها کاملاً بی‌حس شده و شروع به تقلید از آن‌ها کنند. این می‌تواند سرآغازی برای بروز رفتارها و گرایش‌های سادیسمی باشد.

اگر علائم سادیسم در کودکان دیده شود، مداخله بالینی ضروری است. والدین می‌توانند با مراجعه به روانشناس، بالا بردن سطح اطلاعات‌شان از این اختلال و یاد دادن مهارت‌های اجتماعی به کودکشان، به کنترل آن کمک کنند.

بیماری سادیسم در زنان و مردان چیست؟

زنان ممکن است زمانی که از شرایطشان ناراضی باشند و احساس ناتوانی و ضعف کنند، رفتارهای سادیسمی خود را به نمایش بگذراند. آن‌ها از ویژگی‌هایی مانند همدلی پایین، تمایل به پرخاشگری جسمی یا عاطفی و کنترل بر دیگران استفاده می‌کنند تا قدرت را به دست آورند.

مردان گرایش‌های سادیسمی‌شان را به شکل علاقه‌ای شدید به کنترل و قدرت نشان می‌دهند؛ در این مواقع، آن‌ها از ویژگی‌هایی مانند پرخاشگری بسیار زیاد، همدلی بسیار کم و علاقه‌ای شدید به سلطه، کنترل و قدرت بر دیگران استفاده می‌کنند تا آنچه می‌خواهند را به دست آورند. مردان و زنان از این گونه رفتارها در روابط عاطفی‌ و اجتماعی‌شان بهره می‌برند.

زنان سادیسمی از فریب و سوءاستفاده‌های روانی برای ایجاد احساس گناه، شرم و ترس در دیگران استفاده می‌کنند. اما رفتارهای سادیسمی در مردان همراه با خشونت‌های فیزیکی، تهدید و اجبار شدید است. همدلی مردان بسیار کمتر از زنان است؛ به همین دلیل، مردان می‌توانند آسیب‌های بسیار شدیدتری وارد کنند. سوءاستفاده‌های روانی مردان نیز با زنان متفاوت است؛ مردان از روش‌هایی مانند بازی‌های روانی (gaslighting)، تهدید، ترساندن و تحقیر قربانی خود استفاده می‌کنند تا اعتماد به نفسش را از بین ببرند.

زنان از آزارهای زبانی برای تحکیم قدرت‌شان استفاده می‌کنند. این آزارها شامل  فحش دادن، تحقیر و اذیت‌های روانی است که عمیقاً بر سلامت روان قربانی اثر می‌گذارد. آزار زبانی در میان مردان سادیسمی نیز شایع‌ است؛ آن‌ها بیشتر از زنان از زبان تحقیرآمیز استفاده کرده، قربانی‌شان را تحت فشار قرار می‌دهند و به او ناسزا می‌گویند تا همیشه احساس ترس کند.

تفاوت سادیسم و مازوخیسم

کلمات «سادیسم» و «مازوخیسم» با هم زیاد شنیده می‌شوند و ممکن است معنای آن‌ها نیز با هم اشتباه گرفته شود. همان‌طور که اشاره شد، سادیسم به علاقۀ افراد به آسیب رساندن به دیگران و حتی لذت بردن از مشاهدۀ درد دیگران اشاره دارد. این افراد همچنین عاشق قدرت و سلطه هستند.

مازوخیست دقیقاً برعکس سادیسم است. افراد با گرایش‌های مازوخیستی از اینکه خودشان آسیب ببینند لذت می‌برند و دوست دارند مورد آزار دیگری قرار بگیرند. این افراد ممکن است در زندگی جنسی یا اجتماعی‌شان روابط را طوری تنظیم کنند که تنها آسیب ببینند. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره مازوخیسم می‌توانید به مقاله «مازوخیسم» در سایت آگاه مراجعه کنید.

چطور بفهمیم یک نفر سادیسم دارد؟

تنها کسانی که صلاحیت تشخیص این گونه اختلالات را دارند، روان‌شناسان و روان‌پزشکان هستند. متخصصان بهداشت روانی با آگاهی کامل از نحوۀ شکل‌گیری و سیر این اختلال، بهتر می‌توانند به کسانی که از این اختلال رنج می‌برند کمک کنند.

اگر فردی در اطرافتان رفتارهای آسیب‌زا نشان می‌دهد، مراجعه به متخصص سلامت روان می‌تواند مفید باشد.

چطور با فرد سادیسمی رفتار کنیم؟

حضور فردی با اختلال سادیسم در اطراف‌مان می‌تواند چالشی بزرگ برای زندگی باشد. به همین دلیل، با اینکه تلاش می‌کنیم او را درک کرده و در شرایط سخت کنارش باشیم، باید از خودمان نیز مراقبت کنیم. برای مراقبت از خود می‌توانیم شرایط زیر را در نظر بگیریم:

• مرزهای خود را مشخص کنید: افراد سادیسمی دوست دارند شرایط را به دست بگیرند و اعمال قدرت کنند. با مشخص کردن مرزهای خود، واضحاً به آن‌ها اطلاع می‌دهیم که تحمل ما تا چه اندازه است. همچنین به آن‌ها می‌گوییم اگر پا از مرز ما فراتر بگذارند، علاوه بر اینکه آن را تحمل نخواهیم کرد، برای آن پیامدی نیز در نظر خواهیم گرفت.

• از نظر احساسی از خود مراقبت کنید: زمانی که افراد سادیستیک حرف یا رفتاری ظالمانه انجام می‌دهند، تنها به دنبال واکنشی از طرف شما هستند. وارد بازی‌ها و فریب‌های روانی آن‌ها نشوید و اجازه ندهید با احساسات شما بازی کنند. به یاد داشته باشید سلامت روانی شما همیشه در اولویت است؛ درصورت نیاز، از روانشناس کمک بگیرید.

• از تقویت رفتارهای منفی او پرهیز کنید: از پاسخ‌هایی که ممکن است رفتارهای سادیسمی‌شان را تایید یا تشویق کند، دوری کنید؛ این افراد به دنبال جلب واکنش‌هایی مانند عصبانیت یا پرخاشگری از دیگران هستند؛ نشان دادن این واکنش‌ها به آن‌ها مهر تاییدی بر رفتارشان است. اگر آن‌ها را در حال انجام رفتاری آسیب‌زا دیدید، بدون واکنش، خود را از آن موقعیت دور کنید.

• پیشنهاد روانشناس را به او بدهید: بدون نقد کردن، با آرامش به آن‌ها در مورد فایده‌های مراجعه به روانشناس توضیح بدهید. به آن‌ها بگویید تنها دلیلی که چنین پیشنهادی می‌دهید، نگرانی برای سلامت روان‌شان است. بدون اشاره مستقیم به رفتاری خاص، بگویید اگر به روانشناس مراجعه کنند کیفیت زندگی‌شان ارتقا پیدا می‌کند.

• فاصله خود را حفظ کنید: اگر به شکل روانی، احساسی یا جسمی به شما آسیب زد، از او فاصله بگیرید. اگر این فرد عضوی از خانواده‌تان باشد، مجبور به تحمل بدرفتاری‌های او نیستید. از اعضای دیگر خانواده کمک بخواهید و مدتی از او دوری کنید. 

• از نظر حقوقی و قانونی از خود مراقبت کنید: اگر رفتارهای این فرد به آسیب‌های جسمی، تعرض‌های جنسی یا رفتارهای مشابه تبدیل شد، به مراجع قانونی خبر داده و از خود مراقبت کنید.

راه‌های درمان سادیسم

راه‌های مختلفی برای کمک به افراد سادیسمی وجود دارد. برخی از این روش‌ها به صورت تخصصی برای اختلالاتی مانند سادیسم جنسی در نظر گرفته شده‌اند. برخی دیگر نیز برای تمام گرایش‌های سادیسمی مناسب هستند؛ مانند جلسات کنترل خشم، یادگیری همدلی یا دارودرمانی.

• درمان شناختی-رفتاری (CBT): 

تلاش اصلی رویکرد شناختی-رفتاری این است که رفتارهای آسیب‌زا و تفکرات آزاددهندۀ افراد سادیسمی را به آن‌ها بشناسند. زمانی که فرد سادیسمی متوجه رفتارهای آسیب‌زایش شد، روانشناس او را به سمت عادات و رفتارهای سالم‌تر و مناسب‌تر راهنمایی می‌کند.

• رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT): 

این نوع رویکرد برای افرادی مناسب است که در کنترل هیجانات خود مشکل دارند. برخی افراد سادیسمی رفتارهای ناگهانی دارند، در تحمل شرایط استرس‌زا مشکل دارند و نمی‌توانند تعادل هیجانی خود را حفظ کنند. روانشناس به این افراد کمک می‌کند هیجاناتشان را کنترل کرده و با رفتارهای ناگهانی‌شان برخورد مناسبی داشته باشند.

• جلسات یادگیری همدلی: 

افراد سادیسمی همدلی کمی دارند. در این جلسات به آن‌ها کمک می‌شود تا از پیامد رفتارهای‌شان آگاه شوند. برای مثال، یاد می‌گیرند اجبار دیگران  به انجام کاری که نمی‌خواهند چه تأثیری بر آن‌ها دارد. با این کار سطح همدلی بالا می‌رود و گرایش‌های سادیسمی‌ کاهش پیدا می‌کند.

• جلسات کنترل خشم: 

در این جلسات به افرادی که پرخاشگری بالایی دارند، آموزش داده می‌شود چگونه خشم خود را به شکلی خالی کنند که باعث آسیب به کسی نشود؛ برای مثال با ورزش‌های رزمی. افراد یاد می‌گیرند قبل از طغیان‌های ناگهانی خشم خود را آرام کنند و محرک‌هایی که باعث عصبانیت‌شان می‌شود را شناسایی و خود را کنترل کنند.

نتیجه گیری

اختلال سادیسم با اینکه ترسناک به نظر می‌آید، نمادی از فردی ترسیده است؛ فردی که نمی‌داند شادی به چه معناست. سادیسم، اختلالی بسیار جدی ا‌ست و پرونده‌های جنایی زیادی را شامل می‌شود؛ قاتلان متعددی پشت نامش صف کشیده‌اند. با این حال، گاهی خوب است که پردۀ ترسناک آن را کنار بزنیم و به کودک سرکوب‌شدۀ درونش نگاهی بیندازیم. 

بهترین روانشناس شیراز

بهترین روانشناس تهران